วันพุธที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2559

รังสีรังสิตรุ่น 1


รศ.มานัส มงคลสุข (คณบดี)
(1,019 ครั้ง)
     ในความเป็นพ่อของลูก ต้องเตรียมการมากมายอย่างดี อย่างพิเศษแต่เนิ่นๆ เพื่อรอคอยวันที่ได้พบหน้าทารกน้อยในวันแรกที่เขาได้ออกมาลืมตามองโลก และเลี้ยงดูให้ดีที่สุดตามกำลังความสามารถ จนเขาเติบใหญ่ เป็นคนดี สามารถช่วยเหลือตัวเองและผู้อื่นได้ มีความภาคภูมิใจที่เกิดมาเป็นลูกของพ่อ มันเป็นความรัก ความผูกพันอย่างลึกซึ้ง ผมจำความรู้สึกนั้นได้ดี สำหรับผมมันยากเกินกว่าจะเขียนบรรยายให้เข้าใจได้ถึงความรู้สึกนั้น แม้เวลาจะผ่านมานานมากแล้ว แต่เหมือนมันเพิ่งผ่านไปไม่นาน
อ.กัลยาณี ทวนสุวรรณ (BDMS)
     ความรู้สึกนั้นไม่ต่างกันมาก กับการรอคอยวันที่จะได้พบหน้าลูกๆรังสีเทคนิคแห่งทุ่งรังสิต
     คิดเสมอว่า เราต้องเตรียมการอย่างดีที่สุดเพื่อลูกๆของเรา เพื่อพวกเขาจะได้เติบโตต่อไป เป็นนักรังสีเทคนิคที่ดี และมีความภาคภูมิใจที่ได้ช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ มีความภาคภูมิใจที่ได้เกิดมาเป็นลูกของรังสีรังสิต
     แล้ววันนั้นก็มาถึง วันที่ต้องจารึกไว้ว่า วันที่ 8 สิงหาคม 2559 เป็นวันที่พวกเราได้พบเห็นรูปร่างหน้าตาของลูกๆรังสีรังสิตจริงๆซักที 
รังสีรังสิตรุ่น 1
ผู้ปกครองให้กำลังใจรังสีรังสิตรุ่น 1 และเยี่ยมชมคณะรังสีเทคนิค ม.รังสิต
     ไม่ว่าจะมาจากไหน สมบูรณ์หรือไม่ เก่งหรือไม่เก่ง วันนี้ก็ได้มาเป็นลูกของรังสีรังสิตแล้ว สิ่งที่บังเกิดขึ้นฉับพลันทันใดในหัวใจของคณาจารย์ คือ ความรัก ความห่วงใย และความผูกพัน ที่อยากเห็นลูกๆรังสีรังสิตเป็นนักรังสีเทคนิคที่ดีและมีคุณภาพสูง มีหัวใจบริการ ยังประโยชน์แก่ผู้อื่นและแก่ตนเองอย่างถูกต้อง
     ผมและเหล่าคณาจารย์คณะรังสีเทคนิค ซึ่งรวมถึงคณาจารย์จากโรงพยาบาลกรุงเทพและในเครือ 44 แห่ง (BDMS) คิดเสมอและมุ่งมั่นอย่างมากว่า วันนี้จะทำให้ลูกๆเหล่านี้ภาคภูมิใจรังสีรังสิต เพื่อวันข้างหน้า รังสีรังสิตจะต้องภาคภูมิใจในตัวลูกๆ 

รองคณบดีฝ่ายบริหาร รองคณบดีฝ่ายวิชาการ และรองคณบดีฝ่ายกิจการนักศึกษา
ให้คำแนะนำลูกๆรังสีรังสิต เกี่ยวกับการเรียนในมหาวิทยาลัย
รังสีรังสิตรุ่น 1 และผู้ปกครองฟังคำแนะนำและข้อมูลต่างด้วยความสนใจ
คณาจารย์จาก BDMS ให้คำแนะนำครบทั้ง 3 สาขา
รังสีวินิจฉัย รังสีรักษา และเวชศาสตร์นิวเคลียร์
อ.ทอฝัน ทาปัญญา เล่าถึงรุ่นพี่รังสีเทคนิคทุกสถาบัน
ที่ประสบความสำเร็จในด้านต่างๆ
ผู้ปกครองชมห้องเรียนแบบ smart classroom เครื่องเอกซเรย์
และเครื่องเอกซเรย์ช่วยสอน ซึ่งเป็นผลงานการสร้างของ
คณาจารย์คณะรังสีเทคนิค ม.รังสิต
มีอาจารย์จักราวุธเป็นหัวหน้าโครงการ
     มันง่ายมากถ้าเพียงแค่คิดเฉยๆ 
     แต่มันไม่ง่ายเลยเมื่อต้องลงมือทำให้สิ่งที่คิดฝันร่วมกันให้บังเกิดผลเป็นความจริงขึ้นมา
     ไม่เฉพาะกับเหล่าคณาจารย์และบุคลากรทั้งหลายที่ช่วยกัน แต่รวมถึงลูกๆรังสีรังสิตทุกคนด้วย ที่จะต้องบากบั่น ค้นหาตัวตนและจิตวิญญาณของรังสีเทคนิคด้วยตัวของตัวเอง 
     ขอเพียงพวกเราฝ่าฟันความยากลำบากต่างๆไปด้วยกัน ด้วยความเพียรพยายามอย่างที่สุด อย่างมีสติ รู้ตัว ตลอดเวลา และให้กำลังใจซึ่งกันและกัน


  
Related Links:

วันจันทร์ที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2559

จากศาลายาสู่ตะวันรุ่งทุ่งรังสิต

                             (485 ครั้ง)
คณบดี (ขวา)
ผู้ช่วยคณบดีฝ่ายบริหาร (ซ้าย)
2 คนแรกแนวหน้าผู้กล้าหาญ
คณะรังสีเทคนิค
Faculty of Radiological Technology
       นับจากวันที่ผมตอบรับคำเชิญของท่านอธิการบดีมหาวิทยาลัยรังสิต ให้มาจัดตั้งคณะรังสีเทคนิค เพื่อดำเนินการหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขารังสีเทคนิค ภารกิจนี้นับว่าใหญ่หลวงนัก ไม่ง่ายเลย และต้องอดทนสูงเพราะใช้เวลากว่าจะเห็นผลหลายปี คิดเสมอว่า งานนี้จะสำเร็จได้ต้องมีทีมงานมืออาชีพ มีประสบการณ์วิชาชีพสูงและประสบการณ์ทางการศึกษาดีพอควร ทีมงานนั้นสำคัญเหนืออื่นใด ผมเริ่มงานอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2558 คือเกษียณจากมหาวิทยาลัยมหิดล ศาลายา วันที่ 30 กันยายน 2558 ก็มาทุ่งรังสิตเลย
       ด้วยความที่มหาวิทยาลัยรังสิต เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนที่ผมไม่คุ้นชิน จากราชการมาสู่เอกชน มันต้องอย่างไง ต้องปรับตัวอย่างไง ครั้งแรกที่เข้าประชุมกรรมการบริหารมหาวิทยาลัย ท่านอธิการบดีบอกกับผมว่า... สบายๆครับอาจารย์ไม่ต้องปรับตัวอะไร .... ทำให้ผมรู้สึกเบาใจขึ้นเยอะเลยครับ 
หัวหน้าสนง.คณบดี
       แต่หนักใจว่า จะมีทีมงานอย่างที่คิดฝันไว้มาร่วมงานไหม เมื่อมีข่าวว่าผมมาก่อตั้งคณะรังสีเทคนิค ซึ่งไม่เคยมีมาก่อนเลยในประเทศไทย ที่มหาวิทยาลัยรังสิตเป็นที่แรก จารึกไว้ได้เลยครับว่า .... คณะรังสีเทคนิค มหาวิทยาลัยรังสิต เป็นคณะแห่งแรกของประเทศไทยสาขารังสีเทคนิค.... แอบปลื้มใจเงียบๆคนเดียวครับว่า แค่ผมมาเริ่มงาน ชาวเราส่วนใหญ่ยินดีปรีดามาก ผมสัมผัสได้ถึงแรงหนุน นับว่าผมโชคดีที่มีลูกศิษย์รังสีเทคนิค ที่มีฝีมือและประสบการณ์อย่างที่ฝันไว้ กล้าหาญชาญชัย พร้อมใจ เต็มใจ ติดตามมาร่วมงานด้วย ซึ่งผมเรียกพวกเขาว่า Avenger  เป็นแนวหน้ากล้าตายอย่างแท้จริง และอีกจำนวนมากที่แสดงความมีน้ำใจ แสดงเจตจำนงยื่นมือเข้าช่วยเหลือ ทั้งทางตรง ทางอ้อม มีประโยคหนึ่งที่ผมประทับใจมากๆคือ ...
              ...ถึงเวลาที่หนูจะได้ตอบแทนอาจารย์บ้างแล้ว อาจารย์บอกหนูได้เลยนะคะ...
              ...อาจารย์ลุยเลย ผมช่วยเต็มที่....

       ประกอบกับมหาวิทยาลัยรังสิตสนับสนุนเต็มที่ ได้ส่งหัวหน้าสำนักงานคณบดีมาร่วมงานด้วย 1 คน ซึ่งเป็นคนเก่าแก่ที่รู้จักงานและผู้คนในมหาวิทยาลัยรังสิตเป็นอย่างดี ทำให้การเตรียมการ  การวางแผนงาน การดำเนินการตามแผนงานเป็นไปด้วยความฉับไว ตามกรอบเวลาที่วางไว้ มีประสิทธิภาพและทรงพลังมาก ขณะที่การดำเนินการจำเป็นต้องทำคู่ขนานหลายอย่างไปพร้อมๆกัน คือ
       การสรรหาอาจารย์และการวางแผนบุคคล
เหล่า Avenger ดูให้ดีมี 6 คน
       การจัดทำหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขารังสีเทคนิค
ประชุมจัดทำหลักสูตรกันอย่างพิถีพิถัน
ทีมงานพัฒนาหลักสูตร
       การจัดหาสถานที่คณะรังสีเทคนิค

       การจัดเตรียมอุปกรณ์ เครื่องมือรังสี ที่จำเป็นต่อการเรียนพื้นฐานวิชาชีพและวิชาชีพ
ห้องเอกซเรย์ที่ทันสมัยสำหรับการสอนแสดง
เครื่อง ultrasound สำหรับสอนแสดง
       การจัดเตรียมปัจจัยเกื้อหนุนและแผน
       การจัดทำความตกลงร่วมกันระหว่างมหาวิทยาลัยรังสิตและแหล่งฝึกงาน
ม.รังสิตและบมจ.กรุงเทพดุุสิตเวชการ ลงนามความร่วมมือร่วมผลิตบัณฑิตรังสีเทคนิค
คณะกรรมการโครงการความร่วมมือร่วมผลิตฯ
       ฯลฯ

       โดยที่ผู้สำเร็จหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขารังสีเทคนิค จำเป็นต้องสอบเพื่อขอใบอนุญาตขึ้นทะเบียนเป็นผู้ประกอบโรคศิลปะสาขารังสีเทคนิค กับคณะกรรมการวิชาชีพสาขารังสีเทคนิคเสียก่อน จึงจะทำงานเป็นนักรังสีเทคนิคได้ ดังนั้น คณะรังสีเทคนิคต้องได้รับการรับรองให้ถูกต้องเสียก่อน จึงจะสอนหลักสูตรรังสีเทคนิคได้ คณะรังสีเทคนิคจึงต้องเตรียมการให้พร้อมที่สุดเพื่อขอรับการประเมินสถาบันจากคณะกรรมการวิชาชีพฯ
        เราใช้เวลาช่วงเวลาประมาณ 9 เดือนอย่างคุ้มค่า เพื่อการวางแผนอย่างละเอียดทุกมิติ การดำเนินงานอย่างรอบครอบรัดกุมทุกขั้นตอน รวดเร็ว ทันเวลาและคุ้มค่า ตามที่กล่าวแล้วข้างต้น
คณะกรรมการวิชาชีพสาขารังสีเทคนิค ตรวจประเมิน ม.รังสิต
ระหว่างวันที่ 2-3 มิถุนายน 255

       จนกระทั่งวันที่ 27 มิถุนายน 2559 คณะกรรมการวิชาชีพฯมีมติรับรองมหาวิทยาลัยรังสิต



       วันนี้ คณะรังสีเทคนิค มหาวิทยาลัยรังสิต พร้อมแล้วในการออกเดินก้าวแรก สู่การเป็นสถาบันผู้ผลิตบัณฑิตรังสีเทคนิค มุ่งสู่วิสัยทัศน์ที่จะเป็นสถาบันชั้นนำของประเทศด้านการจัดการศึกษาสาขารังสีเทคนิคในปี 2565 บนแนวทางที่ยึดมั่นอย่างแน่วแน่ว่า .... เรื่องของคุณภาพต่อรองไม่ได้....
ทีมงาน.... รังสีรังสิต
กราบพระ 5 วัดที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
หลังเหน็ดเหนื่อยจากการเตรียมงานคณะฯ จนบัดนี้พร้อมแล้ว
Related Links:
4. บ้านเมือง...รังสิตเปิดคณะรังสีเทคนิค สนองความต้องการตลาด
5. Eduzones:...ม.รังสิต เปิดคณะรังสีเทคนิค แห่งแรกของม.เอกชนไทย ตอบสนองความต้องการของตลาด
6. (Video clip) เปิดตัว 3 หลักสูตรใหม่
7. ไทยขาดแคลน นักรังสีเทคนิคม.รังสิต เปิดสอนป้อนตลาดแรงงาน
8. ภาพข่าว: MOU โครงการร่วมผลิตบัณฑิตสาขารังสีเทคนิค
9. "ม.รังสิต" ปักธงด้านแพทย์ลุยปั้นคนพร้อมเสิร์ฟโรงพยาบาล
10. PPTV:...รังสีเทคนิคอาชีพที่ขาดแคลนค่าตอบแทนสูง

วันพุธที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2559

รำลึกสงขลา RT Consortium


(381 ครั้ง)
       การประชุมสถาบันผู้ผลิตบัณฑิตรังสีเทคนิคปีนี้เป็นครั้งที่ 14 แล้ว มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์เป็นเจ้าภาพ มีอาจารย์รังสีเทคนิคทั่วประเทศเข้าร่วมประชุมด้วย 9 แห่ง ได้แก่ มหิดล เชียงใหม่ นเรศวร จุฬา สงขลา รามคำแหง รังสิต ธรรมศาสตร์ และสถาบันวิจัยจุฬาภรณ์ คราวนี้มีประเด็นที่พูดคุยปรึกษาหารือ แลกเปลี่ยนกัน หลักๆ คือ content ของรายวิชาที่ใช้สอบใบประกอบโรคศิลปะ บทบาทของสถาบันผู้ผลิตต่อจรรยาบรรณวิชาชีพ เกณฑ์การประเมินสถาบัน
     ในส่วนตัวคราวนี้มาในนามคณะรังสีเทคนิค มหาวิทยาลัยรังสิต อย่างไรก็ตามความรู้สึกที่เป็นชาวเรา คือชาวรังสีเทคนิคหนึ่งเดียว ยังเหมือนเดิม มิได้จืดจางลงไป 

     คุยกับชาวเราที่มาร่วมประชุมด้วย ผมก็เล่าให้ฟังว่ามาหาดใหญ่ สงขลา หลายครั้ง ตั้งแต่ปี 2515 ชาวเราต่างร้องโอ้โห อาจารย์หนูยังไม่เกิดเลย ผมก็เลยต้องเล่าให้ฟังครับ....ดังนี้

     หลังสอบ entrance เข้ามหาวิทยาลัยเสร็จในปี 2515 ผมและเพื่อนมัธยมโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษากรุงเทพฯรวม คน (แต่ละคนปัจจุบันเป็น หมอ นายธนาคาร สถาปนิก อาจารย์) ล่องใต้ไปเที่ยวสงขลา พักที่บ้านพักผู้พิพากษาพ่อของเพื่อน บริเวณแหลมสิมิหลา ใช้เวลาพักผ่อนที่นั่นประมาณ สัปดาห์ คลายความเครียดหลังเตรียมตัวสอบอันยาวนานและเพิ่งสอบเสร็จ ระหว่างที่พักอยู่ที่นั่น เราช่วยกันจัดโปรแกรมกันทุกวันไม่ขาดเลย ปาดังเบซาร์-มาเลเซีย เขาตังกวย ไปหาดใหญ่ ทะเลสาบ ฯลฯ เป็นการจัดที่ไม่ได้มีแผนการอะไรล่วงหน้า นึกอยากไปไหน ตกลงกันได้ ไปเลยครับ

วันหนึ่ง เราลงมติกันว่าจะไปพิชิตยอดเขาซึ่งสูงมากในความรู้สึกของเด็กๆอย่างพวกเราในตอนนั้น ภูเขานี้อยู่ตรงปากทะเลสาบสงขลา ออกเดินทางแต่เช้า เตรียมน้ำคนละกระติก กับอาหารแห้งพออิ่ม ชวนกันนั่งเฟอร์รี่ไปอีกฝั่งเพื่อปีนสำรวจเขาให้สนุกตามประสาเด็ก ถึงเชิงเขาเดินไปอีกนาน หาทางขึ้นแต่ไม่มีทางขึ้น ต้องถามชาวบ้านแถวนั้น ชาวบ้านบอกว่า
ตอนเป็นนักเรียนเตรียมอุดม
ไอ้หนู ตรงไหนก็ขึ้นได้ แค่ปีนขึ้นไป ใจถึงๆหน่อย
พวกเราตัดสินใจปีนก็ปีน แล้วก็ค่อยๆเหนี่ยว โหน โยนตัว ดันตัวขึ้นไป ขึ้นไปเรื่อยๆช้าๆ เราทั้ง คนสนุกกับการปีนในช่วงแรกๆ พอเวลาผ่านไป ชั่วโมง ชั่วโมง ชักเริ่มลังเล จิตเริ่มตก กังวล เริ่มมีบางคนหลุดคำพูดว่า
คนหนึ่ง...ใครเป็นคนคิดวะ ลำบากชิบ...น่าจะไปเล่นน้ำทะเลดีกว่า (เริ่มขัดแย้ง เริ่มบ่น เริ่มโทษเพื่อน)
คนสอง...อ้าว..แล้วมึงไม่ค้านแต่แรก ลงมติกันแล้วนี่หว่า (เริ่มเถียง เริ่มตอบโต้ ปกป้องเพื่อน)
คนสาม...เย็นเพื่อน...อีกนิดนึงก็ถึงยอดแล้ว (ปลอบใจเพื่อน ไม่ฟันธงใครผิดใครถูก ไกล่เกลี่ย)
คนสี่....เฮ้ย น้ำกินกูใกล้หมดและ (เสนอปัญหาให้สถานการณ์ดูแย่ลง)
ภูเขาลูกนี้ที่ทีมผมและเพื่อนพิชิตมาแล้วเมื่อ พ.ศ. 2515
ผมจำไม่ได้ว่าผมเป็นคนไหน แต่มันจะมีบรรยากาศแบบนี้ระหว่างปีนขึ้น แรงขึ้น แรงขึ้นเรื่อยๆ แรงมาก็แรงไป จบแล้วก็จบกัน เพราะแรงแบบเพื่อนกัน
คนหนึ่งบ่นตลอดเวลาและดูกังวลมากกว่าคนอื่นเพราะรู้สึกว่าตัวเองลำบากมาก สิ่งที่คิดก่อนหน้าที่จะมาปีนเขา มันไม่เหมือนกับที่มาเจอกับตัวเองจริงๆ มันต่างกันราวฟ้ากับดิน
ถึงอย่างไร ความกังวลก็รบกวนจิตใจทุกคนมากขึ้นเรื่อยๆไม่มียกเว้น กังวลว่า คนหนึ่งจะทนไหวไหม จะปีนถึงยอดไหม จะถึงยอดเขาเมื่อไหร่ซึ่งนั่นคือเป้าหมายร่วมกัน กังวลมากเพราะอะไร เพราะเตรียมการไม่ดี ไม่ได้ศึกษาข้อมูลล่วงหน้า (ถ้าเป็นสมัยนี้ค้นข้อมูลจากอินเตอร์เน็ตก่อนว่าไอ้ที่เรากำลังจะปีนนั้นสูงแค่ไหน สภาพเส้นทางที่ปีนเป็นอย่างไร แพร๊บเดียวได้ข้อมูลเพียบ) น้ำไม่พอและอาหารอาจไม่พอ ถ้าเตรียมการดี ความกังวลจะน้อยลงหรือไม่มีความกังวลเลย
ขณะกำลังปีนขึ้นนั้น สภาพของพวกเราจมอยู่ในป่ารกทึบและชัน แสงแดดแรงจ้าไม่สามารถผ่านทะลุใบไม้ที่ทับซ้อนกันหนาทึบลงมาถูกต้องผิวกายพวกเราเลย จิตใจเราจดจ่ออยู่ที่ยอดเขาแต่มองไม่เห็นยอดเขา เห็นแต่ต้นไม้ และระหว่างนั้นไม่ได้เห็นความงดงามของพันธุ์ไม้เลย คือ
 มอง...แต่ไม่เห็น มีก็เหมือนไม่มี
มันมืดบอดไปเลย จิตใจไม่ได้อภิรมย์กับพันธ์ไม้ต่างๆนานาชนิด ได้แต่พยุงดันร่างกายขึ้นไปเรื่อยๆ ระหว่างทางนั้น แม้แต่นกและสัตว์นานาชนิดเปล่งเสียงร้องขับกล่อมอย่างไพเราะก็ไม่ฟัง คือ
ได้ยิน...แต่ไม่ได้ฟัง ดังก็เหมือนไม่ดัง
เหมือนไม่รับรู้ว่ามีเสียงนกเสียงกา ประสาทมันแยกไม่ออกไม่ยอมรับว่ามีเสียงนกและสัตว์ไพเราะอยู่แถวนี้ด้วยนะ ความกังวลมันมีอยู่แน่นอกและเหนื่อยมากๆ.เสื้อผ้าของทุกคนเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ และเพื่อนบางคนยังมีอารมณ์ขุ่นมัวกับเพื่อนที่เป็นต้นคิดเรื่องปีนเขา
คนหนึ่ง...พอๆๆ...ลงเถอะวะ (ตอกย้ำความขัดแย้ง)
คนสอง...อะไรวะ ... มึงยอมแพ้หรอ( ตัดสินฟันธง)
คนหนึ่ง...กูไม่ไหวแล้ว ยังไม่เห็นยอดเขาเลย เหนื่อย กูอยากลง (ท้อจัด)
คนสาม...งั้นมึงพักอยู่ตรงนี้ พวกกู คนขึ้นต่อ หายเหนื่อยมึงค่อยตามขึ้นไป (เห็นใจ ท้าทาย)
คนหนึ่ง...เออๆ พอเพื่อน คนคล้อยตัวปีนขึ้นไป มันก็ปีนขึ้นตามต่อไปติดๆ (ตัดสินใจ)
ประมาณเที่ยงวันถึงยอดเขาจุดหมายเสียทีใช้เวลาร่วม ชั่วโมง เอาแล้วไง!! น้ำของทุกคนที่เตรียมมาหมดซะแล้ว เราจำเป็นต้องกินข้าวกับหยดน้ำที่เหลือนิดหน่อย
ที่ยอดเขาไม่มีที่ราบและสนามหญ้า สภาพเป็นป่ารก มีแดดร้อนจัด ลมแรงและได้กลิ่นอายทะเล เราเดินหาจุดที่ทำให้เห็นและชื่นชมทิวทัศน์เมืองสงขลา เห็นทะเลในมุมสูงจากยอดเขา เมื่อมองทอดสายตาไปไกลๆได้เห็นเกาะหนู เกาะแมว มโนไปว่าเกาะแมวกำลังไล่เกาะหนู จนน้ำทะเลปั่นป่วน เหมือนการ์ตูนทอมกับเจอรี่
เสียงบ่นเงียบไป มิตรภาพอันสวยงามที่เรามีต่อกันระหว่างเรียนเกือบถูกทำลายลงตอนขาขึ้น ทุกคนคลายความกังวลจนเกือบสิ้น และเริ่มได้ยินและฟังเสียงลมพัดผ่าน เสียงนกร้อง เสียงลิงดังมาไกลๆ สัมผัสได้ถึงความไพเราะแบบดิบๆ เดิมๆ มีวัดร้างซึ่งถูกปกคลุมด้วยไม้น้อยใหญ่ ประสาเด็กสิ่งนี้ทำให้ตื่นเต้นยิ่งนัก และจินตนาการบันเจิดไปเรื่อย รอบๆตัว เราเริ่มมองและเห็นพันธ์ไม้ต่างๆ ที่คงอยู่ที่นี่มานานแล้ว และตอนนี้มีเราทั้ง คนเป็นผู้มาเยือนเดี๋ยวพวกเราก็จะต้องจากไป อยู่นานไม่ได้ มีความจำเป็นอย่างยิ่งเพราะ อาหารและน้ำหมด และต้องรีบลงให้ทันก่อนมืดค่ำ กลัวพ่อแม่ของเพื่อนจะเป็นห่วง
กับทีมอจารย์รังสีเทคนิค มหิดล ทุกคนเป็นลูกศิษย์ของผม
ตอนปีนลงง่ายกว่า ไม่กังวล ใช้เวลาไม่มาก ผ่อนคลาย ได้เห็นความสวยงามหลายอย่าง พันธุ์ไม้นานาชนิด ได้ฟังเสียงไพเราะ ฟังเสียงขับกล่อมจากนก-ลิง เสียงลมพัดเป็น background มิตรภาพที่สวยงามยังอยู่แน่นแฟ้นและงอกเงยขึ้นอีก
     ยิ่งอยู่สูง ยิ่งมองไกล ฤทัยเสียว
     เผลอแฟล๊บเดียว ก็ต้องลง อย่าสงสัย

     มัวเพลิดเพลิน ไม่ยอมลง เดี๋ยวบรรลัย
     อาทิตย์ตก เมื่อไหร่ ได้รู้กัน