RT Values

ประมาณต้นเดือนสิงหาคม 2557 ผมกำลังประชุมคณะอนุกรรมการวิชาชีพสาขารังสีเทคนิคด้านจรรยาบรรณแห่งวิชาชีพ ที่สำนักสถานพยาบาลและการประกอบโรคศิลปะ ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่อนุกรรมการฯจรรยาบรรณฯมีเรื่องให้พิจารณาตัดสินใจอย่างสำคัญ  ขณะกำลังประชุมอยู่นั้น มีคนโทรศัพท์เข้ามาหาผม

สมภพ วงศ์บรรเจิดกิจ

“สวัสดีครับอาจารย์ ผม..สมภพ วงศ์บรรเจิดกิจ หัวหน้าแผนกรังสีวินิจฉัย รพ.กรุงเทพ พัทยา ลูกศิษย์อาจารย์ครับ รุ่นแรกๆเลย จำผมได้ไหมครับ”

แล้วก็คุยกัน ลำดับความกันจนผมจำสมภพได้ สมภพจะรบกวนให้ผมไปบรรยายในงานประชุมวิชาการ RT meeting ของโรงพยาบาลในเครือโรงพยาบาลกรุงเทพ [ BDMS ] ซึ่งมีนักรังสีเทคนิคประมาณ 400-500 คน เพื่อให้มุมมอง ในการให้คุณค่ากับวิชาชีพ กับชีวิต กับเพื่อนร่วมงาน ผมก็ถามสมภพว่า

“เพราะอะไร จึงเลือกให้ผมไปพูดหัวข้อนี้ ผมจะพูดได้รึ??”

สมภพบอกกับผมว่า

“ได้ครับ ผมติดตามบล็อกของผมมานานแล้ว และได้เห็นมุมมองในเรื่องทำนองนี้ของอาจารย์เยอะมากและมีคุณค่า น่าจะเป็นประโยชน์ต่อนักรังสีเทคนิค”

ผมก็เลยตอบรับว่าจะไปบรรยายในหัวข้อ Radiologic Technologist Values (RT Values)ในมุมมองแบบผม..ประกายรังสี

วันที่ 10 ตุลาคม 2557 เวลา 9:00 น.เป็นวันเวลานัดหมายที่ให้ผมไปบรรยายที่โรงพยาบาลกรุงเทพพัทยา ผมเตรียมสไลด์ไปประมาณ 40 สไลด์ วางแผนว่าใช้เวลาประมาณ 1:30 ชั่วโมงสำหรับการบรรยาย และเป็นครั้งแรกของการบรรยายของผมที่ไม่มีเอกสารประกอบการบรรยาย เพราะในสไลด์ทุกอันไม่มีรายละเอียดอะไร เป็นรูปภาพ ทั้งภาพนิ่งและภาพเคลื่อนไหว

เมื่อเริ่มการบรรยาย ผมได้บอกกับผู้ฟังชาวเรา ซึ่งส่วนใหญ่เป็นนักรังสีเทคนิค มีรังสีแพทย์มาร่วมฟังด้วยจำนวนหนึ่งว่า

“ขอให้ชาวเราทุกคน ปลดกรอบความคิดเดิมๆของตัวเองออกไปก่อน แล้วฟังผมพูดไปเรื่อยๆจนจบ โดยทำใจรับรู้เรื่องราวต่างๆที่ผมพูด อย่าเพิ่งสงสัยอะไรนะครับ”

จากนั้นก็บรรเลงเลยครับ 1:30 ชั่วโมงพอดี

บรรยายเสร็จ มีสุภาพสตรีเดินรี่เข้ามาทักทาย บอกว่าตั้งใจมาฟังผมพูดเพราะเห็นรายชื่อวิทยากรกับชื่อหัวข้อเรื่องที่พูด.. เธอคือนาวาเอกหญิงจันทรา รน. จากโรงพยาบาลสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ สัตหีบ นี่เองครับ... ลูกศิษย์รังสีเทคนิครุ่น 1 มหิดลของผม...เลยคุยกันสนุกสนานมาก 

นาวาเอกหญิงจันทรา (หนุ่ย) รน. 

เสียงจากรังสีเทคนิครุ่นเก๋า รุ่นเก่า รุ่นกลางๆ และรุ่นใหม่

“ชอบที่อาจารย์สอนเรื่องคุณค่าในงานที่ทำ รู้สึกได้ถึงพลังความคิด”

“ขอขอบคุณอาจารย์นะคะอยากให้เพื่อนๆวิชาชีพ ได้ฟัง "ความมืดบอดโดยไม่ตั้งใจ" แล้วชีวิตของการทำงาน น่าจะมีความสุขมากขึ้น”
     “เกือบสิบปีอาจารย์มาสอน วิชาชีพที่นเรศวร...แต่วันนี้อาจารย์มาสอนวิชาชีพทางใจ...การทำงานจะได้มีความสุข”
ฯลฯ

Related Links:

ขนมจีนเมืองคอน-มังคุดคัด

     สสจ.นครศรีธรรมราชได้เชิญผมไปบรรยาย “กฎหมายและจรรยาบรรณสำหรับงานรังสีและความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีทางรังสี” โดยการประสานของของหนูเก่ง กำหนดให้ผมบรรยายในวันที่ 8 สิงหาคม 2557 ทั้งวันโดย เน้นเรื่องความก้าวหน้าทางด้าน CT,MRI ส่วนวันที่ 7 สิงหาคม 2557 ทั้งวันจะเป็นการบรรยายโดย อ.อำไพ อุไรเวโรจนากร เน้นเรื่องกฎหมายและจรรยาบรรณครับ ผู้เข้าฟังก็เป็นชาวเราที่ปฏิบัติงานด้านรังสีเทคนิคในเขตจังหวัดนครศรีธรรมราชทุกอำเภอ

     ระหว่างเตรียมการไปบรรยาย มีเหตุการณ์คาดไม่ถึงบางอย่างเกิดขึ้นที่อำเภอทุ่งสง ซึ่งกระทบจรรยาบรรณวิชาชีพรังสีเทคนิคอย่างมาก ทำให้ผมในฐานะอนุกรรมการฯด้านจรรยาบรรณเพิ่งแต่งตั้งใหม่หมาดๆเลย มีความจำเป็นต้องเลื่อนกำหนดการเดินทางไปเมืองคอนให้เร็วขึ้น คือเดินทางไปตั้งแต่เย็นวันพุธที่ 6 สิงหาคม 2557 พร้อม อ.อำไพ ประธานอนุกรรมการฯด้านจรรยาบรรณ หลังจากประชุมคณะอนุกรรมการฯด้านจรรยาบรรณในช่วงเช้าเสร็จสิ้นลง และทำให้คณะสสจ.ผู้จัดต้องปรับช่วงเวลาโปรแกรมการบรรยายให้สอดคล้องกับการไปคราวนี้

     ผมเดินทางโดยเครื่องบินนกแอร์ ออกจากสนามบินดอนเมืองเวลาประมาณ 17:00 น. ถึงสนามบินนครศรีธรรมราชประมาณ 18:00 น. จากนั้นคุณอภิชาและหนูเก่งที่มารับก็ขับรถพาไปรับประทานอาหารที่ร้านอาหารชายทะเล ท่าศาลา ไปถึงใกล้เวลา 20:00 น.และมีชาวเราตามมาสมทบเพิ่มเติม มืดแล้ว มองไม่เห็นทะเล เห็นแต่ไฟแสงสว่างจากเรือประมง มีชาวเรา 6 คนนั่งรับประทานอาหารอยู่โต๊ะเดียว อาหารทะเลทุกเมนูอร่อยมาก เราคุยกันหลายเรื่อง ทั้งเบาและหนัก เป็นการเพิ่มรสชาติอาหารได้ดียิ่ง กว่าจะถึงโรงแรมที่พักทวินโลตัสก็เกือบสีทุ่ม

อาหารทะเลที่ชายหาดท่าศาลา

     เช้าวันที่ 7 อ.อำไพเริ่มบรรยายเป็นคนแรก ผมยังไม่มีคิวบรรยาย จึงมีเวลาหาข้อมูลที่เรือนจำทุ่งสง และได้รับความช่วยเหลือจากคุณสมศักดิ์ช่วยขับรถพาไป-กลับพร้อมชาวเรา และได้รับความช่วยเหลืออย่างมากจากคุณอำนาจชาวเราที่ทุ่งสง จนสามารถได้ข้อมูลที่เกินกว่าที่ผมคาดการณ์ไว้มาก ผมกลับมาที่เมืองคอนตอนเที่ยงวัน รับประทานอาหารที่โรงแรมและเริ่มบรรยายช่วงบ่าย เป็นเวลาเดียวกัน อ.อำไพก็เดินทางไปโรงพยาบาลทุ่งสง

ที่เรือนจำทุ่งสง ผมได้ตระหนักอีกครั้งว่า เมื่อไรก็ตามที่เราขาดสติ เราสามารถทำสิ่งเลวร้ายได้อย่างคาดไม่ถึง และผลเสียหายผลกระทบที่เกิดขึ้นกับตัวผู้ขาดสติเอง มันจะเกินเยียวยาจริงๆ..ชาวเราพึงฝึกเจริญสติเป็นประจำ จะทำการสิ่งใดให้ระลึกรู้ตัวตลอดเป็นยอดดี

อาหารปักษ์ใต้แท้ๆ จี๊ดจ๊าด

     เช้าวันรุ่งขึ้นวันที่ 8 หนูเก่งแจ้งมาทาง FB ว่า ตอนเที่ยงจะมารับผมและอ.อำไพไปชิมขนมจีนพานยม (ขนมจีนเมืองคอน) บอกว่า ถ้ามาเมืองคอนแล้วไม่มาชิมร้านนี้ ก็ยังไม่ถึงเมืองคอน ทำให้ยิ่งน่าสนใจมาก พอถึงเที่ยงวัน หนูเก่งและคุณอาทิตย์ก็ขับรถมารับที่โรงแรมทวินโลตัส พาไปชิมขนมจีนเมืองคอน อร่อยสมคำล่ำลือจริงๆ เส้นขนมจีนทำกันสดๆ เส้นไม่ใหญ่มาก นุ่ม ไม่มีกลิ่น สดมากๆ ทานกับน้ำยา(กะทิ,ป่า) น้ำพริก แกงไตปลา แกงเขียวหวานไก่ ตักได้ตามสบาย และมีผักนานาชนิดทางปักษ์ใต้ให้เลือกทานได้อย่างมากมายไม่อั้น ราคาไม่แพง ที่ด้านข้างร้านพานยม มีร้านขายมังคุดคัดเสียบไม้ ขายไม้ละ 10 บาท รายละเอียดดูในวิดีโอคลิปนะครับ อร่อยมาก ทั้งนุ่ม ทั้งกรอบ

ขนมจีนเมืองคอน

     หลังจากนั้น อ.อำไพเดินทางกลับกรุงเทพฯก่อน ส่วนผมกลับมาบรรยายตอนบ่ายต่ออีกครั้ง ทีแรกตั้งใจจะเลิก 17:00 น. เพราะเครื่องบินกลับกรุงเทพฯออกเวลา 20:10 น. แต่ได้รับแจ้งว่า ชาวเราหลายคนต้องไปงานแต่งงาน วันนี้วันดี ก็เลยต้องพยายามให้จบเวลา 15:00 น. สังเกตว่า ที่โรงแรมทวินโลตัส มีงานแต่งงานหลายงานทั้งสองวันที่ผมไปพัก

     คุณอภิชาเดินมาบอกผมว่า “อาจารย์ครับผมเตรียมทุเรียนกวนมาฝากกลับบ้านด้วยครับ”

     คุณอาทิตย์ “ฝากมังคุด เงาะสดๆจากต้น สะตอ ครับอาจารย์”

     ....ฯลฯ...

     ของฝากจำนวนมากนั้น ชาวเราได้แพ็คใส่ถุงขนาดใหญ่ให้อย่างดีหนัก 13 กิโลกรัม ขึ้นเครื่องแอร์เอเชียได้ครับไม่มีปัญหาเรื่องน้ำหนัก ที่หนักกว่านั้นมากมายคือ น้ำใจของชาวเราที่เมืองคอนและทุ่งสง ที่ผมได้รับมาซึ่งตาชั่งของแอร์เอเซียตรวจจับไม่ได้ ผมนั่งอิ่มใจอยู่คนเดียวที่สนามบินระหว่างรอเครื่องขึ้น และได้ใช้เวลาเงียบๆคิดทบทวนหลายเรื่องแล้วรีบบันทึกกลัวลืมสาระสำคัญไป.....ขอบคุณชาวเรามากๆครับ

ส่งบัณฑิตขึ้นฝั่ง ๒๕๕๖

ยินดีด้วยครับ รังสีเทคนิคมหิดลรุ่นที่ 47 หลังจากฝ่าฟันการเรียนรู้ในรั้วมหาวิทยาลัยมหิดล 4 ปี หรือมากกว่า 1,400 ชั่วโมง ทั้งบรรยาย ปฏิบัติการและฝึกงานที่เข้มข้น วันนี้ RT#47 ทำสำเร็จแล้ว ทั้ง IQ และ EQ ถูกหล่อหลอมในตัวบัณฑิตรังสีเทคนิคอย่างสมดุล ขอส่งพวกเราเหล่าบัณฑิตรังสีเทคนิคขึ้นฝั่งอีกวาระหนึ่ง

RT#47 เข้าสอบเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน 2557

ก่อนอื่น ขอชื่นชมเหล่าบัณฑิตรุ่นที่ 47 ปีล่าสุดที่เข้าสอบเพื่อขอขึ้นทะเบียนและรับใบอนุญาตเป็นผู้ประกอบโรคศิลปะสาขารังสีเทคนิค โดยสามารถสอบผ่านเกณฑ์ได้มากถึง 98.53% สอบไม่ผ่านเกณฑ์เพียงคนเดียวเท่านั้น สูงกว่าเป้าหมายที่ตั้งไว้ 90% ปรบมือให้ดังๆเลยครับ

มนุษย์เรามีขีดจำกัดในการมองเห็น ไม่ควรเชื่อสายตาตัวเองมากนัก สิ่งที่เห็นกับสิ่งที่เป็นจริงอาจต่างกันอย่างสิ้นเชิง เมื่อเราจดจ่ออยู่กับสิ่งใดสิ่งหนึ่งมากๆ เราอาจมองไม่เห็นสิ่งที่ปรากฏต่อหน้าต่อตา หรือเมื่อเราคิดจดจ่อกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งมากๆ อาจทำให้เราลืมคิดถึงสิ่งอื่นที่มีความสำคัญไปได้ จึงควรระวัง

มีการทดลอง "โยนลูกบอล" ประกอบด้วยทีม 2 ทีม ทีมละ 4 คน ทีมหนึ่งชุดขาวอีกทีมชุดดำ แต่ละทีมมีลูกบอล1 ลูก กติกาคือ ให้ผู้เล่นโยนลูกบอลให้ทีมเดียวกัน โดยที่ทั้งสองทีมวิ่งปะปนกันไปมาในสนาม การทดลองนี้ ให้อาสาสมัครจำนวนหนึ่งมองทีมสีขาวและคอยนับจำนวนครั้งที่ทีมสีขาวโยนลูกบอลให้กัน ใช้เวลาประมาณ 30 วินาที ผลปรากฏว่า อาสาสมัครเกือบทั้งหมดตอบได้ถูกต้อง ระหว่างที่ต่างฝ่ายโยนลูกบอลกันอยู่นั้น ผู้ทดลองได้ให้คนแต่งชุดกอลริลล่าสีดำเดินปะปนเข้าไปด้วยประมาณ 10 วินาที ผู้ทดลองถามอาสาสมัครว่า มีใครเห็นลิงกอลริล่าบ้าง ปรากฏว่า เกือบทั้งหมดไม่เห็น นี่แสดงให้เห็นว่า อาสาสมัครมัวแต่ไปจดจ่อกับลูกบอลที่ทีมสีขาวกำลังโยนให้กัน จึงไม่ทันได้สังเกตุว่ามีลิงกอลริลล่าเดินปะปนอยู่ด้วย นี่เป็นตัวอย่างของความมืดบอดโดยไม่ตั้งใจ

จึงขอฝากบัณฑิตรังสีเทคนิคให้ระวังความมืดบอดโดยไม่ตั้งใจ ซึ่งไม่เพียงแค่การมองเห็นเท่านั้น แต่รวมถึงความคิดจิตใจที่อาจมืดบอดได้เพราะอคติบดบังไว้

แล้วทำยังไงจึงจะไม่มืดบอด?
คำตอบคือ เราต้องมีสติ แม้สติเราจะเดี๋ยวมีเดี๋ยวไม่มี คือเกิดๆดับๆ เราก็มั่นฝึกให้มีสติรรู้ตัวนาน ให้สติเกิดนานหน่อย

ดวงอาทิตย์ส่องแสงแรงกล้า
พุ่งผ่านปัทมาบนน้ำใส
ทั้งที่ตูมแต่มองเห็นเด่นภายใน
แปลกฤทัยยัยแสงจึงแรงนัก

ดุจรังสีสาดส่องกายา
ผ่านออกมาภายในจึ่งประจักษ์
ธรรมชาติลิขิตไว้ประหลาดนัก
ให้ทายทักโรคได้สบายเอย




โชคดีครับ
ขอให้มีความวิริยะมากๆ
รองศาสตราจารย์มานัส มงคลสุข


Related Links:
1)ส่งบัณฑิตรังสีเทคนิคขึ้นฝั่ง ๒๕๕๓
2)ส่งบัณฑิตรังสีเทคนิคขึ้นฝั่ง ๒๕๕๔
3)ส่งบัณฑิตรังสีเทคนิคขึ้นฝั่ง ๒๕๕๕
4)ความมืดบอดโดยไม่ตั้งใจ